Vanochtend sprak ik een man met een parkethandel. Een gezellige man. Zo iemand die met liefde over eikenhout praat alsof het familie is. Houtsoorten. Visgraat. Hongaarse punt. De manier waarop een vloer een huis stilletjes bij elkaar houdt. Het gesprek ging van visgraat naar plinten, van plinten naar ondervloeren en toen zei hij ineens:
‘En natuurlijk heb je ook een overgangsprofiel nodig.’
“Sorry?” vroeg ik.
“Een overgangsprofiel,” herhaalde hij rustig. “Voor de overgang van de woonkamer naar de keuken.”
Hij zei het alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
“Daar hebben we tientallen van.”
Tientallen!
Ik schoot onmiddellijk in de lach.
Want als je, zoals ik, een zekere leeftijd bereikt hebt, heeft het woord ‘overgang’ ineens een heel andere betekenis. Dan denk je niet aan een stripje aluminium tussen twee vloeren. Dan denk je aan opvliegers, nachtelijke zwempartijen zonder zwembad en momenten waarop je midden in een zin vergeet waar die zin ook alweer over ging.
Overgangsprofielen.
Wat een geweldig woord.
Waarom hebben wij die eigenlijk niet?
Niet de medische folders vol lijstjes met klachten. Niet de goedbedoelde adviezen om vooral te blijven bewegen. Nee, echte overgangsprofielen. Ontworpen voor de momenten waarop je van de ene versie van jezelf naar de andere beweegt.
Een overgangsprofiel voor de vergadering. Je voelt een opvlieger opkomen, het profiel schuift automatisch uit en creëert een veilige doorgang naar het dichtstbijzijnde open raam.
Een overgangsprofiel voor thuis. Voor als je de keuken binnenloopt en niet meer weet waarom. Het profiel licht subtiel op en zegt: “Je kwam voor de theezakjes.”
Een overgangsprofiel voor de partner. Die krijgt een handleiding van slechts drie woorden: Niet. Nu. Praten.
Misschien moeten vrouwen die overgangsprofielen zelf ontwerpen.
Want laten we eerlijk zijn: als je de reclamefolders mag geloven, bestaat de overgang uit een paar hormonen en een foldertje in de wachtkamer.
Terwijl de werkelijkheid veel creatiever is.
De ene vrouw krijgt het warm.
De andere krijgt het koud.
De ene gaat salsa dansen.
De andere koopt een camper.
De overgang is niet één deur waar iedereen doorheen moet. Het is eerder een complete vertrekhal op Schiphol, met vertraagde vluchten, zoekgeraakte bagage en af en toe een onverwachte upgrade.
Ik vraag me af wat medici van mijn overgangsprofielen zouden vinden. Er zou een multidisciplinair overleg komen over de classificatie van overgangsprofielen. Welk profiel hoort bij welke fase? Is er voldoende evidence? Zijn er randomized controlled trials? En vooral: wordt het vergoed?
Werkgevers zouden vragen of het profiel invloed heeft op de inzetbaarheid.
Het mooiste vond ik eigenlijk dat die parketman geen idee had wat hij had losgemaakt. Voor hem was een overgangsprofiel gewoon een stripje tussen twee vloeren. Voor mij werd het ineens een prachtig woord voor die wonderlijke fase waarin je van de ene kamer van je leven naar de andere loopt.
En de vrouwen?
Die zouden onmiddellijk vragen of het ook verkrijgbaar is in een leuke kleur.
Want dat is misschien wel het mooiste van de overgang.
Je ontdekt dat je steeds minder behoefte hebt om aan verwachtingen te voldoen.
Je hebt jarenlang gezorgd, geregeld, aangepast, gepland en georganiseerd.
En ineens denk je: weet je wat?
Ik leg zelf wel een profiel.
Van wie ik was naar wie ik word.
En als daar een klein hoogteverschil tussen zit, dan komen we daar ook wel weer overheen.
