Toen Sabrina W. op haar dertigste de diagnose prematuur ovariële insufficiëntie (POI), oftewel vervroegde overgang, kreeg, leek haar kinderwens in één klap onbereikbaar. Na onderzoeken bleek dat er geen eiblaasjes meer zichtbaar waren en artsen zagen eiceldonatie, adoptie of pleegouderschap als de enige opties. Voor Sabrina voelde het alsof haar toekomstbeeld van het ene op het andere moment instortte.
Samen met haar partner Lars besloot ze zich daar niet direct bij neer te leggen. Ze verdiepte zich uitgebreid in POI en kwam uiteindelijk terecht bij een fertiliteitskliniek in Duitsland. Daar werd niet gekeken naar wat onmogelijk was, maar naar welke kansen er nog wél waren. Via een traject met hormoonsuppletie, hormooninjecties en intensieve begeleiding probeerden artsen alsnog een eisprong op gang te brengen.
Na meerdere teleurstellende cycli gebeurde waar het stel nauwelijks nog op durfde te hopen. Tijdens de vijfde behandelcyclus bleek Sabrina zwanger. De positieve zwangerschapstest kwam na maanden van onzekerheid en verdriet, waardoor blijdschap aanvankelijk werd overschaduwd door angst dat het alsnog mis zou gaan. Pas toen ze enkele weken later een kloppend hartje zagen op de echo, durfden ze voorzichtig te geloven dat hun droom werkelijkheid werd.
Inmiddels verwacht het stel later dit jaar een dochter. Sabrina kijkt met veel dankbaarheid terug op het traject, maar benadrukt ook hoe zwaar de periode daarvoor was. Ze wil andere vrouwen met POI meegeven dat statistieken belangrijk zijn, maar niet altijd het hele verhaal vertellen. Een kleine kans is volgens haar nog altijd een kans.
Haar belangrijkste boodschap is om vragen te blijven stellen, op je gevoel te vertrouwen en eventueel verder te kijken dan één behandeladvies. Iedere situatie is anders en wat voor de één onmogelijk lijkt, kan voor een ander toch een kans bieden.
Heb jij of iemand in je omgeving te maken gehad met een fertiliteitstraject? Wat hielp jullie om hoop te houden?
🗞️ Lees hier het hele artikel:J/M ouders
✏️ Lotte van Zijl
📸 Eigen beeld
